ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿ

 ಒಬ್ಬ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕತ್ತೆಯ ಜೊತೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳ ನಡುವೆ ಕತ್ತೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಭಾರವಾದ ತನ್ನೊಡೆಯನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿತ್ತು. ಆಕಸ್ಮಿಕವೆಂಬಂತೆ ಕತ್ತೆ ಸಾದಾರಣ ಆಳವಾದ ಕಮರಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯ ಕತ್ತೆ ಕಮರಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಎತ್ತುವ ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಅವನು ಮಾಡಿದ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು. ಕತ್ತಲಾಗುವ ಸಮಯವೂ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಲು, ಹೂಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕಮರಿಯ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಕತ್ತೆ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಸಿವಿಗೊಂದು ಮಣ್ಣನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿಯೂ ಬೆನ್ನಿನೆ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣು ಸುರಿದಾಗ ಅದು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹಲವು ಸಮಯ ಕಳೆಯಿತು. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ಅದು ನಿದಾನವಾಗಿ ಕಮರಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಕಮರಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿತು. ಕತ್ತೆಯ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು.

ನೈತಿಕ ಪಾಠ (Moral of the Story)

ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟಗೀಡುಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ದೃಷ್ಠಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಪಾಠ ಕಲಿತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಕಟ್ಟಬೇಕು.

👉 ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯಿರಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಪತ್ತೂ ಮುಂದಿನ ಹಂತ ತಲುಪಲು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಬಹುದು.

Source: https://4recruitmentservices.com/15-motivational-short-stories

ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡು

 24 ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ರೈಲಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂತೋಷ ಹಾಗು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ  ಕೂಗಿದ...

“ಅಪ್ಪಾ, ಮರಗಳು ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ!”

ಅಪ್ಪ ನಕ್ಕ. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಯುವ ದಂಪತಿ ಆ ಹುಡುಗನ ಬಾಲಿಷ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಮತ್ತೆ ಆ ಹುಡುಗ ಕೂಗಿದ...

“ಅಪ್ಪಾ, ಮೋಡಗಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿವೆ!”

ಆ ದಂಪತಿ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಆ ಹುಡುಗನ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದರು...

“ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ತೋರಿಸಿಲ್ಲವೇ ?”

ಹುಡುಗನ ತಂದೆ ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದರು... “ತೋರಿಸಿದ್ದೆ. ನಾವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನನ್ನ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದ. ಇವತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನು ಕಣ್ಣುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ” ಎಂದನು.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಥೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾರನ್ನೂ ತಕ್ಷಣ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಡಿ. ಸತ್ಯ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಿಸಬಹುದು.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶ:

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನದೇ ಆದ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನಮಗೆ ಬಾಲಿಶ ಅಥವಾ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ತೋರುವ ವರ್ತನೆ, ಅವರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು.

ಮುಖ್ಯ ಸಂದೇಶ:

ಯಾರ ಬಗ್ಗೆಯೂ  ತಕ್ಷಣ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಡಿ — ಅವರ ಸತ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆಳವಿರಬಹುದು.

Source: https://4recruitmentservices.com/15-motivational-short-stories

ಹೃದಯದ ಕರೆ

ಶಿಶಿರದ ತಂಪಾದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಯೂರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮುಂಜಾನೆಯ ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿ, ತಂಪಾದ ನೆಲದ ಸ್ಪರ್ಶ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ, ಆಕೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಚೈತನ್ಯದ ನಗು ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ. ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯೇ ಮಾತಿಲ್ಲದ ಮೌನ ರಾಗ, ಆದರೆ ಆ ಮುಗ್ಧ ಕ್ಷಣವೂ ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಮೌನದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸಿತ್ತು. ಪದಗಳಿಲ್ಲದ ಸಂವಹನದ ಮೂಲಕ, ಏನೋ ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಯ ಬೀಜ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿತ್ತು.

ಹೃದಯದ ಮಿಡಿತದ ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಅವಳು ನಿರಂತರ ತನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರೇಮದ ನವ ಪಲ್ಲವಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತೇಲುವಂತ ಅನುಭವ, ಅರಿವಿಗೆ ಮೀರಿದ ಮಾಂತ್ರಿಕತೆ, ಅವಳನ್ನು ಹೊಸತನದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸೆಳೆದಿತ್ತು.

ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆಗಳು ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿತ್ತು.

ಒಂದು ಸಂಜೆ - ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಬೆಳಕಿನ ಆಟ, ಸುತ್ತಲ ಹಸಿರು  ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಆಕಾಶ ಮತ್ತೆ ಎದುರಾದ. ಅಕ್ಷರಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ನೋಟದಿಂದ ಅವಳು ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಅವಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯ ಚುಂಬಕದ ಭಾವನೆಗಳು ಸುಂದರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೆಲದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದಳು, ತೇಲುತ್ತಿದ್ದಳು.

 ಮಯೂರಿ ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಳು. " ತನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿ ಚಿಗುರಿದೆ" ಎಂದು ನುಡಿದಳು. " ಎತ್ತರೆತ್ತರಕೆ ಹಾರುವ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬಾ " ಎಂದಳು.

ತೆರೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ

 

ಮಳೆಗಾಲದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ. ಮೃಧುವಾದ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು, ಕಿಟಕಿಯ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ ನೆಲೆಹಾಸಿನ ಗಾಜಿನಂತಹ ಟೈಲ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಬೆಳಕಿನ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ತೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಕು ಹಾಗೂ ಕತ್ತಲಿನ ಆಟ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮನೋಹರ ನೃತ್ಯದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಮೌನ ಗೀತ ನಾಟಕದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ.

 ‘ಆದಿ’ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಾಲುಮಡಚಿಕೊಂಡು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿದ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳತ್ತ ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಆವೇಗ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತರ್ಜ್ಞಾನದ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆತನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕಾಲವೇ ತಂಗಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಮೃದುವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಮೌನದಲ್ಲೊಂದು ಅರ್ಥ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು—ಒಂದು ಅನಾಮಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಭಾರ.

 ಅವನಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ಛಾಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎದೆಯೊಳಗಿನ ನಿಶ್ಚಲತೆ ಮಾತ್ರ ಮುಖದ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ಗುರಿಯು ತೃಪ್ತಿ ನೀಡದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿನ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿದ ಮೌನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಡುಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಂತಿರುತ್ತಿದ್ದವು—ನಿರಂತರ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದು ತೀರದ ನೆಲವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.

 "ಇದೇ ಮೊದಲಲ್ಲ" ಅಂದನು ನಿಧಾನವಾಗಿ. ಇಂತಹ ಶೂನ್ಯ ಸಮಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ. ಪ್ರತಿ ಸಲವೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಂಚಲನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಅಂಕ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ಗಾಳಿಪಟದಂತೆ ಹಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ, ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪೊಂದು ಕಾಗದದ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಹಾರಿಸುವಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ನಗೆಯ ಶಬ್ದ ಸುತ್ತಲೂ ಹರಡಿ, ಒಂದು ಅಪ್ಯಾಯಮಾನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ತರಲಾರಂಭಿಸಿತು.  ‘ಆದಿ’ಗೆ, ಅವರ ಆಟವನು ನೋಡಿ, ಮನದ ನಸುನಗೆ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.

 ನಾಳೆಗಳ ಭರವಸೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

“ಅವಳ ನಾಳೆಗಳ ನಗು ”

 “ನಿಹಾರಿಕಾ” ಕನಸುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದ ಒಡತಿ. ಅವಳ ಕನಸುಗಳು ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಬದುಕು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೋಜಿಗವಲ್ಲ. ಅವಳು ನೆನೆಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಬದುಕು ಹಿಂಡಿ ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು —ಹಗಲು, ಕತ್ತಲ ಕೋಟೆಯಾಗಿ ನಲುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು, ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು.

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಬಂದ ನವವರ್ಷ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕನಸು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆ ಪುಡಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಹೋದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಸಮಾಜ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಹೊರೆ—all crushed her slowly, invisibly. ಇತರರಿಗೆ ಅವಳು ಸಾಮಾನ್ಯಳೆನಿಸಿದರೂ, ಅವಳೊಳಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಾಣದ ಯುದ್ಧ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎದೆಯೊಳಗೆ ನೋವಿನ ಕರಾಳತೆಯನ್ನು ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ   ನಗುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆಕೆಯಾಗಿದ್ದಳು ನೋವಿನ ಮೌನದ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಕೆಯೊಳಗೆ ಬೆಳಕು ಹೊಳೆದಂತಾಯಿತು—ಇಷ್ಟು ನೋವು, ಇಷ್ಟು ಸಂಕಟ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಆಕೆಯೊಳಗೆ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಭಾವನೆಗಂಟಿದ  ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅವಳು ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೂಲಕ ಸುಂದರ ಕವಿತೆಯಾಗಿ  ರೂಪ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು.  ಆಕೆಯ ಆಳವಾದ ನೋವಿಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಸಾಲು ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಆ ನೋವು ಕವಿತೆಯಾಯಿತು. ನುಡಿಯಾಯಿತು. ಅವಳ ಮೌನದ ಚಿತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಶಬ್ದವಾಯಿತು.

ಅವಳು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ—ಅವಳೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳು  ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಪುಳಕ, ಅಸಹನೆ, ವಿರಾಗ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಮೂಡಿದವು. ಆ ನೋವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಬದಲಾಗಿ ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯ ಆಕರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.

ಅವಳ ಪಾತ್ರದ ಬದಲಾವಣೆ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಾದುದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ, ಪ್ರತಿದಿನಗೂಡಿ ವರುಷಗಳೇ ಹಿಡಿಯಿತು ಪಕ್ವವಾಗಲು. ಅದು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಸಹನೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಹಾಗು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು. ತಾನು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಅದನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸದೇ —ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿದಳು. "ಬಾ ನೋವೇ, ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಾ!" ಎಂದು ಆಕೆ ಬರೆದುದರ ಹಿಂದೆ, ಒಂದು ಚೈತನ್ಯವಿತ್ತು: ನೋವು ಎಂಬುದು ಸ್ಥಿರವಾದುದಲ್ಲ — ಅದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿ ಬಳಸುವ ಬದಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.

ಕಾಲ ಹೊರಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳ ನುಡಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದವು. ತಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ಯಗಳು ನೋವನ್ನು ಗುಣಮಾಡುವ ಔಷಧದಂತೆ ತೋಚಿದವು. ಅವಳು ಕವಯತ್ರಿಯಾದಳಿಂದು, ಭಾಷೆಯ ಕಲೆಯತ್ತ ಆಳವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು—not in spite of her pain, but because it gave her voice its depth and truth.

ಅವಳ ನಗೆ ಈಗ ಕಪಟವಲ್ಲ. ಅದು ಗೆಲುವಿನ ಮುದ್ರೆ. ಇವತ್ತು ಆಕೆ ನೋವಿಗೆಂದೂ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ನೋವು ಆಕೆ ಬರೆದ ನಾಳೆಯ ಪಾತ್ರವಾಯಿತೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಜೀವನ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ "ನೋವು ಪ್ರೇರಕ, ಮಾರಕ" ವಲ್ಲವೆಂದು, ನೋವೇ ನಾಳೆಗಳ ಬಾಳಿನ ಇಂಧನವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಬಾಳಿಗೆ ಕಂದೀಲಾಗುವುದೆಂದು.