“ನಿಹಾರಿಕಾ” ಕನಸುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದ ಒಡತಿ. ಅವಳ ಕನಸುಗಳು ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಬದುಕು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೋಜಿಗವಲ್ಲ. ಅವಳು ನೆನೆಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಬದುಕು ಹಿಂಡಿ ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು —ಹಗಲು, ಕತ್ತಲ ಕೋಟೆಯಾಗಿ ನಲುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು, ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು.
ಪ್ರತಿ
ವರ್ಷ ಬಂದ ನವವರ್ಷ ಅವಳಿಗೆ
ಹೊಸ ಕನಸು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ,
ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆ ಪುಡಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಹೋದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಸಮಾಜ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಹೊರೆ—all crushed her slowly,
invisibly. ಇತರರಿಗೆ ಅವಳು ಸಾಮಾನ್ಯಳೆನಿಸಿದರೂ, ಅವಳೊಳಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೂ
ಕಾಣದ ಯುದ್ಧ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎದೆಯೊಳಗೆ ನೋವಿನ ಕರಾಳತೆಯನ್ನು ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆಕೆಯಾಗಿದ್ದಳು ನೋವಿನ ಮೌನದ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತ.
ಒಂದು
ಕ್ಷಣ ಆಕೆಯೊಳಗೆ ಬೆಳಕು ಹೊಳೆದಂತಾಯಿತು—ಇಷ್ಟು ನೋವು, ಇಷ್ಟು ಸಂಕಟ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಆಕೆಯೊಳಗೆ
ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಭಾವನೆಗಂಟಿದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅವಳು ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು
ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೂಲಕ ಸುಂದರ ಕವಿತೆಯಾಗಿ
ರೂಪ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು. ಆಕೆಯ ಆಳವಾದ
ನೋವಿಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಸಾಲು ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಆ ನೋವು ಕವಿತೆಯಾಯಿತು. ನುಡಿಯಾಯಿತು. ಅವಳ
ಮೌನದ ಚಿತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಶಬ್ದವಾಯಿತು.
ಅವಳು
ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ—ಅವಳೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪುಳಕ, ಅಸಹನೆ, ವಿರಾಗ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಮೂಡಿದವು.
ಆ ನೋವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ
ಬದಲಾಗಿ ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯ ಆಕರವಾಗಿ
ಪರಿಣಮಿಸಿತು.
ಅವಳ
ಪಾತ್ರದ ಬದಲಾವಣೆ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಾದುದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ
ಕ್ಷಣ, ಪ್ರತಿದಿನಗೂಡಿ ವರುಷಗಳೇ ಹಿಡಿಯಿತು ಪಕ್ವವಾಗಲು. ಅದು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಸಹನೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಹಾಗು
ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು. ತಾನು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ,
ಅದನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸದೇ —ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿದಳು. "ಬಾ ನೋವೇ, ನನ್ನ
ಬಳಿ ಬಾ!" ಎಂದು ಆಕೆ ಬರೆದುದರ
ಹಿಂದೆ, ಒಂದು ಚೈತನ್ಯವಿತ್ತು: ನೋವು
ಎಂಬುದು ಸ್ಥಿರವಾದುದಲ್ಲ — ಅದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿ ಬಳಸುವ ಬದಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ
ಬಳಸಿದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.
ಕಾಲ
ಹೊರಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳ ನುಡಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ
ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದವು. ತಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ಯಗಳು
ನೋವನ್ನು ಗುಣಮಾಡುವ ಔಷಧದಂತೆ ತೋಚಿದವು. ಅವಳು ಕವಯತ್ರಿಯಾದಳಿಂದು, ಭಾಷೆಯ ಕಲೆಯತ್ತ ಆಳವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು—not
in spite of her pain, but because it gave her voice its depth and truth.
ಅವಳ
ನಗೆ ಈಗ ಕಪಟವಲ್ಲ. ಅದು
ಗೆಲುವಿನ ಮುದ್ರೆ. ಇವತ್ತು ಆಕೆ ನೋವಿಗೆಂದೂ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಬದಲಿಗೆ, ನೋವು ಆಕೆ ಬರೆದ ನಾಳೆಯ ಪಾತ್ರವಾಯಿತೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಜೀವನ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ
"ನೋವು ಪ್ರೇರಕ, ಮಾರಕ" ವಲ್ಲವೆಂದು, ನೋವೇ ನಾಳೆಗಳ ಬಾಳಿನ ಇಂಧನವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಬಾಳಿಗೆ
ಕಂದೀಲಾಗುವುದೆಂದು.
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ:
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ