ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಅಲೆಗಳು

ಅವಳ ಹೆಸರು ನಿಶಾ.ಹೊರಗಡೆ ನಗು ಮುಖ, ಮನದೊಳಗೆ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಸೆರೆಯಾದವಳು.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಮನದೊಳಗೆ ನೋವಿನ ಜ್ವಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅವಳ ಮನದೊಳಗಿನ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣ? ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಸರಿ!.ಅದು ಎಂದೋ ಆಗಿಹೋದ ಗತಕಾಲದ ನೆನಪು. ಅಳಿಯದ ನೋವಿನ ಛಾಯೆ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ನಿಶಾಗೆ ಬರವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಇಷ್ಟ.

ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಮನದ ತುಮುಲುಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಎರಕ ಹೊಯ್ಯುವುದೆಂದರೆ ಇಷ್ಟದ ಕಾಯಕ.ಅಂದೂ ರಾತ್ರಿ, ನಿಶಾ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆರೆದು, ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆದಳು.
ಅವಳ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು, ನೆನಪು, ನಿರಾಶೆ—all flowed like waves.
ಅವಳು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು:

"ಏಕೆ ಬರುವೆ ನೋವೇ?

ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದು,

ನರಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವೆ..."

 ಶೃತಿ, ನಿಶಾಳ ಗೆಳತಿ, ಸಹಪಾಠಿ, ನೆರೆಹೊರೆಯವಳು. ನಿಶಾಳ ಅಂತರಂಗದ ಗೆಳತಿ. ನಿಶಾಳ ಪ್ರತಿ ವಿಚಾರಗಳೂ ಶೃತಿ ಬಲ್ಲಳು.ಒಂದು ದಿನ ಶೃತಿ, ನಿಶಾಳು ಬರೆದ ಡೈರಿಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದಳು. 
ಅವಳು ನಿಶಾಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದಳು:

"ನಿನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಸುಳ್ಳು.
ನೀನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವೆ, ಅಂದರೆ ನೀನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವೆ.

ಬರಹವೇ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ."

ಆ ಮಾತು ನಿಶಾಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು.

ನಿಶಾ ತನ್ನ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಒಂದು ಬ್ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.ಅವಳ ಸಾಲುಗಳು ಅನೇಕ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದವು.

ಅಶೋಕ, ನಿಶಾಳ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನು. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಶಾಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡವನು, ಪ್ರೀತಿಸಿದವನು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮಗಳನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಅದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆದ. ನಿಶಾಳ ಪ್ರೀತಿ ಮರೆತ.

ನಿಶಾ ಕಾಲೇಜಿನ ನಂತರ, ಅಶೋಕನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಕಳೆದಳು. ಗೆಳತಿ ಶೃತಿ, ನಿಶಾಳನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದಳು. ನಿಶಾಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶೃತಿಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದಳು. ಒಂದು ಕಡೆ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಓದು ಮುಂದುವರೆಸಿದಳು. ಮನದ ನೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಿದಳು. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕನ್ನಡ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾದಳು.

ಓದು, ಬರಹ, ಅಧ್ಯಯನ - ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟಕೇರಿದಳು.ಅಶೋಕನಿಗೆ ನಿಶಾ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅವನೋ, ಅವಳ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು ಕೂಡ, ಆ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿದನು.

ಒಂದು ದಿನ, ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಮೆಂಟ್:

"ನಿನ್ನ ನೋವಿಗೆ ನಾನು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಕ್ಷಮಿಸು.

ನಿನ್ನ ಶಬ್ದಗಳು ನನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿದವು."

ನಿಶಾ ನಕ್ಕಳು—not because the pain ended, but because she found meaning in it.

ಅವಳ ನೋವು ಇನ್ನೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈಗ ಅದು ಕವನವಾಯಿತು.
ಅವಳು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೂ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಬಲೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರು ನಿಶಾ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹೆಸರಾದಳು.

ಮೌನದ ಮಳೆ

ಅವಳ ಹೆಸರು ನಯನಾ. ಚಿಗರೆ ಕಂಗಳ ಬೆಡಗಿ.  ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲಿ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ನದಿಯಂತೆ ಹರಿದಿದ್ದ ಅವಳ ದಿನಗಳು, ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಿನ ಮೌನದ ಮಳೆಯಂತೆ ರೋಧಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿಲ್ಲ. ನೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿ ಕದಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದಾಳೆ - ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಬತ್ತಿದೆದೆಯ ತಂಪೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ನೋವಿತ್ತು. ಕಾರ್ಮೋಡದಂತೆ ಮನವ ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ತನ್ನವನೆಂದು ಕೊಂಡ "ದಿವಾಕರ" ನು ಸಂಪತ್ತಿನ ಲಾಲೆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು, ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಟಕ ಮಾಡಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಓಡಿ ಹೋದನು. ಅವಳೋ ಅವಳದಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು—not to death, but to distance.
ದಿವಾಕರನ ನೆನಪು, ಅವಳನ್ನು ದಿನವೂ ನೋಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ತೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. 
ಅವನ ಮಾತು, ನಗು, ಹಠ—all of it kept returning like waves hitting a silent shore.

ಎಷ್ಟು ದಿನ ನೋವಿನ ಕೂಪದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. "ಬದಲಾವಣೆ ಜಗದ ನಿಯಮ", ಪರಿವರ್ತನೆ ನಿರಂತರ.

ಒಂದು ದಿನ, ಮಳೆ ನಿಂತ ನಂತರ, ಅವಳು ತಾನು ಬರೆದ ಪದ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಿದಳು. ಕಾಲ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ, ಎಂತಹುದೇ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ, ಅಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಅದರ ಕೊನೆಯ ಸಾಲುಗಳು ಅವಳನ್ನು ತಟ್ಟಿದವು:

"ಮಳೆನಿಂತ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಹರುಷದಿ ನಿಂತಿರುವೆ,
ಎದೆಯ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ನಾಳೆಗೆ ಭರವಸೆಯಾಗಿರುವೆ."

ಅವಳು ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗಡೆ ಧೋ! ಎಂದು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು. ಹಳೆಯ ಕೊಳೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆದಳು- ಮನ ಹಗುರಾಯಿತು, ನವ ನವೀನ "ನಯನಾ" ಮರು ಹುಟ್ಟು ಪಡೆದಿದ್ದಳು.
ಅವಳು ತನ್ನ ಕವನಗಳನ್ನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು.
ಅವಳ ನೋವು, ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು, ಅವಳ ಮೌನ—all of it became ink on paper.
ಅವಳ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು: "ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಮೌನ"

ಅದು ಅನೇಕ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಅವಳ ಪಾಲಿನ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವವಾಯಿತು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದವು.
ಅವಳು ಕಳೆದು ” ದಿವಾಕರ”ನೂ ಓದಿದನು.
ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದನು:

"ನಿನ್ನ ಮೌನವೇ ನನ್ನ guilty conscience.
ನಿನ್ನ ಪದಗಳೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ."

ಅವರು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾದರು. ಅವಳಲ್ಲಿ ನೋವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ಬಾರಿ, ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲದ ಮೌನ ನರ್ತನಗೈಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಬಾರಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮೇಳೈಸುತ್ತಿತ್ತು- ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ಬಾರಿ, ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ನೋವಿನಲ್ಲಲ್ಲ—ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ, ಸಾಧನೆಯ ಸಾರ್ಥಕತೆಯಲ್ಲಿ. 

ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವ ಮುನ್ನ

ಅನನ್ಯಾ—ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳ ಹುಡುಗಿ, ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲೆಯಾಗಿದ್ದವಳು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಗುವನ್ನೇ ಸೂಸುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಆದರೆ ಅದೇನಾಯಿತೋ ಏನೋ? ನಗು ಮಾಸಿತ್ತು, ಲವಲವಿಕೆ ಕಳೆಗುಂದಿತ್ತು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣ ಬಲ್ಲವರಾರೂ ಇಲ್ಲ. “ಅವಳೇ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳುವವರೆಗೂ. ಅವಳ ಮನದ ನೋವಿಗೆ ಔಷಧ ನೀಡುವವರಾರು?.”  ಅಂದಿನಿಂದ ಅವಳು ಜೀವನದ ಹೊಡೆತಗಳಿಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.  ದಿನಗಳು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದವು. ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡಿದಾಗ ಅವಳು ಮೌನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ವ್ಯಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ನಗು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಳೆಗುಂದಿದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಹೊಂಬೆಳಕಲ್ಲೂ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಆರಂಭ ಅಥವಾ ಕೊನೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಈ ಜೀವನ                                 ಆಧ್ಯಂತರಹಿತವಾದುದಲ್ಲ, ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ, ಅವಳ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಬಂತು:

" ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವುದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸು – ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವ ಮುನ್ನ!"

ಆ ಸಾಲು ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನೇ ಅವಲೋಕಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ ಮೂರು ದಿನಗಳು ಅವಳು ಧ್ಯಾನಸ್ಥಳಂತೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಜಾರಿದಳು.  ಆ ಸಾಲು ಏನೋ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದಿತು.  

ಅವಳು ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು. ಮನದಲ್ಲೇ ದೃಢನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದಳು.

ಅವಳು ನಕ್ಕಳು - ಅವಳದೇ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು— ಹೊಸ ಮನ್ವಂತರಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಳು.

ಅವಳು ಹೊರಗೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟಳು ಹೊಸ ಹುರುಪಿನಿಂದ, ಮನೆಯ ಕೈತೋಟದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂ ಸುಗಂಧವ ಸೂಸಿತ್ತು, ಸಾಧಿಸುವ ಪಥದತ್ತ.  ಮಾಮರದ ಕೋಗಿಲೆ ಹಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಳು ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಬ್ರಷ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು, ಬಣ್ಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬದುಕನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.ಅವಳು ಕಲಿಯಲು ಹೊಸ ಗುರುವ ಹುಡುಕಿದಳು—ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದ, ಅವಳಿಗೆ ಕಲೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ತುಂಬಿದ.

ಅವಳು ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಂಡಳು, ನಾಳೆಗಳ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಳು.

ಅವಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರೆದವು. ಅವಳ ಕಲಾಕೃತಿಗಳಿಗೆ ದೇಶ, ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವಳ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ: "ನೀವು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಆಗುವಿರಾ? "

ಅನನ್ಯಾ ನಕ್ಕಳು—ಈ ಬಾರಿ ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷದಿಂದ. ಅವಳು ಒಪ್ಪಿದಳು.

ಅವಳ ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ವರ್ಣರಂಜಿತಗೊಂಡಿತು —ಈ ಬಾರಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ.

ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಇದು ಪ್ರಾರಂಭ.

ಬದುಕು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು,

ಒಂದು ಸಾಲು, ಒಂದು ನಗು, ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಸಾಕು.

ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವ ಮುನ್ನ, ಬದುಕು ನಗುತಿರಲಿ.

 

ಯಾರದೋ ಮಾತಿಗೆ ನಮ್ಮ ನಾಳೆಗಳ ಬಲಿಕೊಡದಿರೋಣ. ನಮ್ಮ ಮನದ ಮಾತಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಡೋಣ, ಧನ್ಯತೆಯಲಿ ಮೀಯೋಣ.